และแล้ว งานวิจัยและการสอบชีวะก็ผ่านพ้นไปด้วยดี(มั้ง) ตอนนี้กระผมมีเวลาว่างเป็นช่วงสั้นๆ ก่อนถังเวลาสอบอีกครั้ง เลยพยายามใช้เวลาอันน้อยนิดอัพบลอกน้อยๆของกระผม หวังว่าหลายๆคนคงยังไม่ลืมกัน (เพราะหายหน้าไปบ่อยเหลือเกิน)

 

คราวนี้ขอเอาใจประดาหนอนหนังสือทั้งหลาย ด้วยการแนะนำหนังสือน่าอ่าน หวังว่าคงถูกใจหลายๆท่าน

 

คิดว่าถ้าบอกชื่อ "นาร์น อิ คีน* ฮูริน" หรือ "ตำนานบุตรแห่งฮูริน" หลายๆคนอาจทำหน้าเหวอ "มันเรื่องอะไรฟะ???" แต่ถ้าบอกชื่อ "ลอร์ด ออฟ เดอะ ริงส์" หรือ "เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน" ละก็ คงถึงบางอ้อกันละ!

 

ครับผม "นาร์น อิ คีน* ฮูริน" หรือ "ตำนานบุตรแห่งฮูริน" เป็นอีกหนึ่งผลงานของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ผู้รังสรรค์มหากาพย์ไตรภาค "ลอร์ด ออฟ เดอะ ริงส์" นั่นเอง

  

 

สำหรับ "นาร์น อิ คีน* ฮูริน" เล่มนี้ คริสโตเฟอร์ โทลคีน ผู้เป็นบุตรชาย เป็นผู้ตรวจแก้และเรียบเรียงเนื้อเรื่อง ในส่วนฉบับแปลภาษาไทย ก็ได้คุณธิดา ธัญญประเสริฐกุล (พี่ทิฯที่เคารพรักของน้องๆ จากบอร์ดไร่แตง) เจ้าของตำแหน่งแฟนพันธุ์แท้ ลอร์ด ออฟ เดอะ ริงส์ เป็นผู้แปล สำนวนการแปลก็ไม่แพ้ฝีมือของคุณวัลลี ชื่นยง ใน "ลอร์ด ออฟ เดอะ ริงส์" อ่านได้เพลิน ไม่ติดขัด บทสนทนาที่คมคาย น่าประทับใจ พี่ทิฯก็ถอดความออกมาได้สวยงาม ไม่เสียอรรถรสเลย เสียแต่ว่ากระผมติดสำนวนแปลของคุณวัลลี ชื่นยง ที่ใช้คำว่า "พราย" กับ "ผีร้าย" มากกว่า "เอลฟ์" กับ "ออร์ค" (น่าเอามาตั้งชื่อลูก น้องเอลฟ์ กับ น้องออร์ค พ้องกันดีไม่หยอก น่ารักเนอะ) กับชื่อบางชื่อ เช่น "กาลาเดรียล" หรือ "ทินูเวียล" ที่ฉบับนี้แก้เป็น "กาลาดริเอล" กับ "ทินูวิเอล"

 

เนื้อเรื่องในหนังสือเล่มนี้ย้อนกลับไปก่อนสมัยที่เกิดเรื่องราว "ลอร์ด ออฟ เดอะ ริงส์" ในสมัยที่ "จอมมาร" ยังมิใช่เซารอน คนที่รู้จัก "ลอร์ด ออฟ เดอะ ริงส์" จากภาพยนตร์เท่านั้น หากมาอ่านเรื่องนี้ อาจต้องทำความเข้าใจมากเสียหน่อย เพราะหลายๆชื่อ หลายๆตัวละคร (อยากใช้คำว่า "ทั้งหมด") ไม่ได้ปรากฏในภาพยนตร์เลย แต่ถ้าคนที่อ่านมหากาพย์เรื่องนี้ (ด้วยความตั้งใจ) ก็คงจำตัวละครหลายๆคนได้ ซึ่งตัวละครเหล่านั้นปรากฏในหนังสือ "ลอร์ด ออฟ เดอะ ริงส์" ในฐานะของวีรบุรุษในตำนาน ในบทเพลง หรือลำนำ ซึ่งกระผมเองก็ยอมรับว่า ไม่ได้ตั้งใจอ่านเลย และละเลยตัวละครไปเสียหลายตัว ตอนนี้กำลังคิดว่าจะกลับไปอ่านเจ้าสามเล่มนั้นใหม่ดีไหม

 

ส่วนคนที่เคยอ่าน "ซิลมาริลลิออน" (Silmarillion) มาแล้ว ไม่มีทางจำตัวละครใน "นาร์น อิ คีน* ฮูริน" ไม่ได้ เพราะเรื่องราวในหนังสือทั้งสองเล่มนี้มีความเกี่ยวพันกัน โดย "นาร์น อิ คีน* ฮูริน" จะเน้นที่ลูกๆของฮูรินเป็นหลัก แต่ใน "ซิลมาริลลิออน" (ตามความเห็นของข้าพเจ้า) ค่อนข้างเป็นประวัติศาสตร์โดยรวมของดินแดนมิดเดิ้ลเอิร์ธในยุคนั้น แน่นอนว่าเริ่มตั้งแต่การกำเนิดของบรรดาเทพเจ้าหรือวาลาร์เลยทีเดียว

 

โดยย่นย่อ ไม่เยิ่นเย้อ ขอสรุปเนื้อหาทั้งหมดแต่เพียงว่า หนังสือเล่มนี้ เป็นตำนานประดาลูกๆของฮูริน วีรบุรุษคนหนึ่งในยุคสมัยนั้น ตามชื่อหนังสือเป๊ะๆ โดยคุณลูกที่เป็น"พระเอก"ของเรื่องก็คือ ทูริน ทูรัมบาร์ ลูกชายคนโต เรื่องราวเริ่มต้นโดยเกริ่นนำถึงตระกูลข้างฮูรินผู้เป็นบิดา และมอร์เวนผู้เป็นมารดา แล้วเล่าถึงชีวิต(อันมืดมนหม่นหมอง)ของทูรินตั้งแต่เด็กจนโต(และตาย) รวมทั้งเรื่องราวของผู้ที่เกี่ยวข้องกับเขา เช่น น้องสาวและมารดา แต่แน่นอนว่าตัวละครหลักก็ยังเป็นทูริน ส่วนเนื้อหาเบื้องลึกขอให้ไปอ่านกันเองดีกว่า ถ้าขนมาพูดตรงนี้หมด เดี๋ยวคุณๆก็จะหมดสนุกไปด้วย

 

ทั้งนี้และทั้งนั้น ขอยกย่อหน้าแรกของบทที่หนึ่ง มาให้อ่านเป็นออร์เดิร์ฟเสียหน่อย

 

ฮาดอร์ เกศาทอง เป็นผู้นำของชาวเอไดน์ และเป็นที่สนิทสนมรักใคร่ในหมู่ชาวเอลดาร์ ตลอดชั่วชีวิตของเขาได้อุทิศตนแด่กษัตริย์ฟิงโกลฟิน ผู้ประทานแผ่นดินเกว้างใหญ่ในแคว้นฮิธลุมให้แก่เขา แว่นแคว้นศักดินาแห่งนั้นมีชื่อเรียกว่า ดอร์-โลมิน บุตรีของฮาดอร์นามว่า กลอเรเดล ได้วิวาห์กับฮัลเดียร์ บุตรแห่งฮัลเมียร์ ผู้นำของชาวมนุษย์แห่งป่าเบรธิล ในงานฉลองวิวาห์ครั้งนั้น กัลดอร์ ผู้สูงใหญ่ บุตรชายของเขา ก็ได้วิวาห์กับฮาเร็ธ บุตรสาวของฮัลเมียร์

 

เอาสิ... แค่ย่อหน้าแรกก็มึนกับประดาตัวละครแล้ว

 

ระหว่างอ่าน กระผมแนะนำว่า ขอให้อ่านอย่างมีสติ อย่าได้ละเลยตัวละครคนใด หรือชื่อตระกูลใดๆไปเป็นอันขาด เพราะทุกตัวละคร ทุกตระกูล ต่างมีความสำคัญในเรื่องทั้งนั้น มิฉะนั้น ท่านอาจต้องเปิดย้อนกลับมาหน้าแรกๆ หรือไม่ก็ไปเปิดผังตระกูล เพื่อไล่วงศ์ตระกูลเสียใหม่ หรือหาตัวละครบางตัวที่ถูกเอ่ยถึง อย่างที่กระผมเจอมาแล้ว ("ไอ้หมอนี่มันใครเนี่ย???" "ตระกูลนี้มันฝ่ายไหน?" "เอ๊ะ? ชื่อนี้มันมนุษย์หรือพรายหว่า???" <--- อันหลังนี้ก่อปัญหาค่อนข้างมากสำหรับกระผม เพราะบางชื่อปรากฏใน "ลอร์ด ออฟ เดอะ ริงส์" เป็นชื่อพราย แต่ในตำนานนี้เป็นชื่อของมนุษย์ อย่างชื่อ "ฮัลเดียร์") ส่วนแผนที่ท้ายเล่ม กรุณาใช้ประกอบการอ่านเพื่อให้ได้อรรถรส และป้องกันการมึนงงกับสถานที่ต่างๆ

 

ต่อไปจะขอยัดเยียดความเห็นส่วนตัวเกี่ยวกับเรื่องนี้เสียหน่อย อ่านจนจบแล้วรู้สึกอัดอั้นตันใจขั้นรุนแรง (ฮา) ไม่แน่ใจว่าจะเป็นการ spoil ไหม ขอคลุมไว้ด้วยสีเทานะครับ กด CTRL+A เพื่ออ่าน ครับผม

 

โดยส่วนตัวแล้ว กระผมว่าเรื่องนี้มันเป็นโศกนาฏกรรมมากๆ (Tragedy) หากคุณนิยมชมชอบเรื่องที่จบลงด้วยคำว่า "แล้วพวกเขาก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป" กระผมแนะนำให้เลิกคิดจะอ่านเรื่องนี้เสียแต่บัดเดี๋ยวนี้ เพราะคุณจะพบกับความผิดหวัง โศกสลด หดหู่ ตลอดทั้งเรื่อง ยิ่งกว่าอ่าน "อยากให้เรื่องนี้ไม่มีโชคร้ายเสียอีก" ชนิดที่ว่า เลโมนี สนิกเก็ต อายม้วนไปเลยทีเดียว (ฮา) เอ่อ... ผมแซวเล่นนะ แฟนๆทั้งสองเรื่องอย่าเพิ่งโกรธล่ะ

 

หลายๆตอนกระผมอ่านแล้วทำใจไม่ได้ ที่เห็นจะโศกสุดๆก็คือตอนที่เบเล็กตายเนี่ยแหละ เพราะกระผมชอบตัวละครนี้มากๆ กับเรื่องของคนแคระ กระผมว่ามันไม่ค่อยยุติธรรมที่คนแคระจะโดนเกลียดหรือโดนดูถูก และกระผมก็ไม่รู้สึกว่าเป็นความผิดของมีม(คนแคระคนหนึ่งที่ชื่อคล้ายๆกระผมเลย)ที่จะรู้สึกหมั่นไส้เบเล็ก(พรายหนุ่ม เข้าใจว่าน่าจะหล่อด้วย อิอิ) กับอีกเรื่องที่ผมรับไม่ได้ คือเรื่องระหว่างทูรินกับน้องสาวคนที่สอง คือ นิเอนอร์ และบรันเดียร์ ผู้นำขาพิการ ซึ่งกระผมว่าน่าสงสารทั้งสามคนเลยนะ (เออ... เรื่องนี้คนพิการก็เยอะนะ ลองนับๆดูแล้ว มีเกินสามล่ะ)

 

ถ้าจะให้ออกความเห็นว่าชอบตัวละครคนไหนเป็นพิเศษ คงบอกไม่ได้แน่ชัด แต่ถ้าถามว่า หมั่นไส้ใครเป็นพิเศษ ก็ตอบได้ทันที่เลยว่าเป็นทูรินนั่นแหละ! ตอนแรกๆกระผมว่าทูรินก็น่ารักดี ดูเป็นพระเอ้ก พระเอก~ แต่พออ่านไปอ่านมา กระผมว่าหมอนี่มันหุนหัน เลือดร้อน ฟิวส์ขาดง่าย แถมยังปากเสีย จากที่เคยเอ็นดูทูรินน้อยในบทแรกๆ พอมาบทหลังๆเลยกลายเป็นหมั่นไส้ไปเสียแล้ว แต่ไอ้นิสัยเสียๆนี่ก็เป็นส่วนหนึ่งละมั้งที่ทำให้ตัวละครมีมิติ ดูเป็นคนที่มีจิตใจ อย่างตอนที่ทูรินโดนเจ้าพรายปากเสียดูถูก (จำชื่อไม่ได้ ขออภัย) คิดว่าถ้าเป็นเราก็คงเดือดเหมือนกัน อาจจะเดือดก่อนพ่อยอดชายนายทูรินเสียอีก ส่วนตอนที่ทูรินด่าบรันเดียร์เสียๆหายๆ ถ้าเราเป็นบรันเดียร์ก็คงเดือดเหมือนกัน ดูๆไปแล้ว มันก็เป็นลักษณะของมนุษย์เดินดินกินข้าวแกงอย่างเราๆนี่แหละ (แต่ทูรินเขาเป็นมนุษย์เดินดินแต่ดันได้กินเลมบัส... ทำไมตานี่โชคดีจัง)

 

ใครที่อ่านเรื่องนี้แล้ว อยากแสดงความคิดเห็น โพสต์ไว้เลยครับ ถ้าอยากคุยเรื่องนี้ ทิ้งเมล์คุณไว้ก็ได้ เดี๋ยวกระผมแอดไปเอง

 

หมายเหตุเจ้าของบลอก

* "นาร์น อิ คีน ฮูริน" ฉบับแปลภาษาไทย ตัว "ค" ใช้ ค.คน (หัวแตก) แต่แป้นพิมพ์กระผมไม่อำนวย จึงขออนุญาตใช้ ค. กระบือ แทน